Filmrecensie: Silver Linings Playbook

De poster van Silver Linings Playbook, met Bradley Cooper en Jennifer Lawrence.Maar liefst acht Oscarnominaties; dat was de score voor Silver Linings Playbook. Inclusief nominaties voor Beste Film en Beste Regisseur. Zondagnacht mocht echter alleen Jennifer Lawrence een beeldje voor Beste Actrice mee naar huis nemen. Zij is ook meteen het beste aan deze ‘vernieuwende’ romantische komedie.

Pat (Bradley Cooper) heeft acht maanden in een psychiatrische inrichting gezeten, na een gewelddadig incident met zijn vrouw, zijn favoriete liedje en een douche. Hij blijkt een bipolaire stoornis te hebben. Na zijn vrijlating trekt hij in bij zijn ouders (Robert De Niro en Jacki Weaver) om weer aan het normale leven te wennen. Ondertussen probeert hij zijn vrouw terug te winnen en sluit hij vriendschap met Tiffany (Jennifer Lawrence).

Tiffany is een jonge weduwe met al even veel problemen als Pat. Na de dood van haar man ging ze met haar halve kantoor (inclusief vrouwelijke collega’s) naar bed. Dat had makkelijk een eendimensionale nymfomane kunnen worden, maar dankzij het sterke spel van Lawrence is het een bijzonder genuanceerd personage geworden. Tiffany heeft zowel kwetsbare als sterke kanten, die door Lawrence zeer geloofwaardig worden neergezet.

Silver Linings Playbook klinkt aanvankelijk niet echt als een feelgood romantische komedie. En in het begin is het dat ook helemaal niet. Pat heeft uitbarstingen tegen zijn ouders, die behoorlijk beklemmend aanvoelen. Bradley Cooper, toch vooral bekend van lichtgewicht komedies als The Hangover, kan in deze scènes goed laten zien wat hij als acteur in zijn mars heeft. Met een manische blik, niet voor rede vatbaar, wordt goed duidelijk hoe bedreigend hij kan zijn voor zijn omgeving, zonder dat dat zijn bedoeling is of dat hij het zelfs maar door heeft. Zelfs wanneer Tiffany in zijn leven komt voel je de vonken niet meteen overspringen, al is het maar omdat Jennifer Lawrence met haar 22 jaar beduidend jonger is dan Cooper (38).

Naarmate Silver Linings Playbook echter vordert, wordt het steeds meer een conventionele romantische komedie. Pat’s psychische problemen verdwijnen naar de achtergrond, en in plaats daarvan komt een danswedstrijd die Tiffany dolgraag wil winnen. Tijdens het trainen worden de twee natuurlijk verliefd. Dat Pat nog niet zo lang geleden in een gesloten kliniek zat en waarschijnlijk nog helemaal niet toe is aan een relatie (om van Tiffany’s rouwproces niet te spreken) vergeet iedereen vrolijk, om plaats te maken voor een traditioneel happy ending. Jammer. Met een beetje meer lef had Silver Linings Playbook een serieuze film over geestesziekten kunnen zijn. Nu lijken de serieuze problemen tegen het einde meer op schattige eigenaardigheden, en dat doet geen recht aan zowel de ziekten als de mensen die er echt mee leven.

Een gedachte over “Filmrecensie: Silver Linings Playbook

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *