Leven in Leidsche Rijn; van ‘suicide city’ tot stadsbrouwerij

Mijn Vinex-uitzicht in Leidsche Rijn, mét regenboog!

Mijn Vinex-uitzicht, mét regenboog!

In 2010 was ik met mijn man (toen nog mijn vriend) voor het eerst op zoek naar een plek om samen te gaan wonen. We bekeken stapels huizen en appartementen door heel Utrecht. Behalve in Leidsche Rijn. Want dáár, in die akelige, onpersoonlijke Vinex, die “suicide city” zoals we het spottend noemden, daar zouden wij echt nooit gaan wonen. Een jaar later woonden we er alsnog. 

De reden dat we in Leidsche Rijn terecht kwamen was eigenlijk heel saai: geld. Utrecht is een gewilde stad om te wonen, dus zijn de woningen dat ook. Dat maakt ze gemiddeld duur en klein. Leidsche Rijn is veel minder populair, en daardoor een stuk betaalbaarder. Voor een iets lagere huur dan we in de Vogelenbuurt betaalden, kregen we twee keer zoveel ruimte. Én: een weids uitzicht over twee parken. Openslaande ramen, een balkon, veel bergruimte en de mogelijkheid een huisdier te houden. Tja, probeer dan nog maar eens vol te houden dat je echt nevernooitniet naar een Vinexbuurt gaat.

Het begin was niet makkelijk. We waren dol op het appartement, op de ruimte en het uitzicht. Maar die búúrt. We waren in de stad gewend geraakt aan alles binnen handbereik; bioscopen, kroegen, winkels, supermarkten die tot 22:00 uur open waren en de mogelijkheid om naar huis te lopen als we de laatste bus misten. En overal jonge mensen in dezelfde levensfase. Nu zaten we ineens tussen de jonge (en wat meer ervaren gezinnen), met de dichtstbijzijnde supermarkt op tien minuten fietsen en op een afstand van het centrum die niet lekker meer te fietsen viel. Laat staan na zonsondergang. Lopen was überhaupt geen optie.

Na ruim een jaar heb ik echter ook menig voordeel aan het wonen in Leidsche Rijn gevonden. Nee, er zijn niet zo heel veel winkels en voorzieningen, maar wat er wel is, is vaak innovatief en anders. Zoals Pochem, een combinatie van kapper en wijnwinkel. Grand café De Hogeweide, dat werkgelegenheid biedt aan verstandelijk gehandicapte jongeren. En onze favoriet: stadsbrouwerij Maximus, een kleine kroeg met ter plekke gebrouwen bier en lokale hapjes. En de wijk kent een sterke gemeenschapszin. Dat is niet zo raar, want in een nieuwe wijk is er nog niks. Je moet alles samen opbouwen. Dus worden overal activiteiten georganiseerd. Maximus kent bijvoorbeeld elke maand ‘Eten met de buren’, waarbij een kleine groep gasten aan één lange tafel samen dineert. Ook zijn er stapels blogs, sites en twitteraccounts over het leven in de wijk. Eén daarvan vormt de aanleiding voor dit blog: @leidscherijner, een leenaccount waar wekelijks een andere inwoner van Leidsche Rijn verslag kan doen over zijn/haar belevenissen. Niet geheel toevallig ben ik dat deze week. Hopelijk versterkt het de gemeenschap nog wat verder. Morgen ga ik in elk geval vast eten met de buren.

3 gedachten over “Leven in Leidsche Rijn; van ‘suicide city’ tot stadsbrouwerij

  1. Dat klinkt wel heel gezellig. Hoe is Leidsche Rijn als je geen auto hebt? Is dat goed te doen? Zijn er veel Greenwheelsauto’s beschikbaar?

    Ik ga brouwerij Maximus eens opzoeken, want bijzonder bier is altijd fijn!

    Ps. Ik wist niet dat je een blog had, oud-studiegenootje ;)

    • Het is niet altijd even makkelijk zonder auto, maar wel te doen. Wij overleven het al bijna anderhalf jaar. ;) De connectie met het centrum is prima, maar dieper in de wijk is niet alles even goed bereikbaar. Wat betreft Greenwheels heb ik geen idee, dat gebruiken wij niet.

      Leuk je hier te zien trouwens. :) Ik heb het blog ook nog niet zo lang, sinds half december pas.

  2. Hallo, wij willen graag verhuizen. We wonen nu in utrecht centrum. Welke buurten / straten zou je ons in ieder geval afraden?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *